بلاگ | دکتر گیو شریفی - Page 2
info@gsharifi.com | تلفن مطب و وقت دهی: ۰۲۱۸۸۶۶۴۹۶۳ | ۰۲۱۸۸۶۶۴۹۶۴ | ۰۹۳۵۳۵۱۶۶۲۴

بلاگ

/بلاگ

آیا فتق دیسک بین مهره ای گردن قابل درمان است؟

میلیون‌ها نفر از درد گردن، شانه و بازو رنج می‌برند. در حالی که بیماری‌های متعددی علت ایجاد این دردها هستند، فتق دیسک بین مهره ای گردن یکی از مهمترین علت‌ها است. فتق دیسک بین مهره ای گردن زمانی رخ می‌دهد که ماده ژله مانند درون دیسک به سبب شکستگی یا پارگی لایه خارجی دیسک به بیرون نشت کند و بر کانال نخاعی یا اعصاب فشار وارد کند. علاوه بر این، یک ماده شیمیایی آزاد شده که موجب بروز التهاب و درد می‌شود. علائم فتق دیسک بین مهره ای گردن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد شدید در گردن یا بین تیغه‌های شانه که می‌تواند در موقعیت‌های خاص یا پس از حرکات خاص تشدید شود.
  • دردی که از بازو به سمت دست و انگشتان پایین می‌رود (رادیکولوپاتی).
  • بی‌حسی یا احساس سوزش در شانه یا بازو.

علت ایجاد فتق دیسک چیست؟

اکثر فتق‌های دیسک بین مهره ای گردن به علت فشار و استرس ناگهانی اتفاق می‌افتد. در اثر حرکات، کشش و چرخش ناگهانی گردن حین سقوط یا تصادف، فتق دیسک بین مهره ای گردن ایجاد می‌شود. در حالی که گاهی فتق دیسک بین مهره ای گردن به تدریج و در طول هفته‌ها یا ماه‌ها به وجود می‌آید. عوامل ایجادکننده فتق دیسک بین مهره ای گردن عبارتند از:

  • پیری: با افزایش سن، دیسک‌ها به تدریج خشک می‌شوند و قدرت و انعطاف‌پذیری آن‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
  • وجود ترومای بزرگ یا جزئی در نخاع گردن.
  • انتخاب شیوه زندگی: فقدان برنامه ورزشی منظم، نداشتن یک رژیم متعادل و استفاده از تنباکو به میزان قابل توجهی باعث تضعیف سلامت دیسک‌ها می‌شوند.
  • وضعيت بد بدن، بلند كردن‌های نادرست یا مکرر، يا چرخش نادرست مي‌توانند فشار اضافي روي نخاع گردن وارد کند.

تشخیص فتق دیسک

درمان خوب همیشه مبتنی بر تشخیص دقیق است. فرآیند تشخیص جامع شامل موارد زیر است:

  • سابقه پزشکی. دکتر شما درباره علائم‌تان، شدت آن‌ها و اینکه چه درمان‌هایی قبلا انجام داده‌اید، با شما صحبت خواهد کرد.
  • معاینه جسمی. از نظر محدودیت‌های حرکتی، مشکلات تعادلی و درد به دقت بررسی می‌شوید. همچنین در طول این معاینه، پزشک از دست دادن رفلکس‌ها و ضعف عضلانی بدنتان، بی‌حس شدن یا سایر علائم آسیب نخاعی را بررسی می‌کند.
  • انجام آزمایش‌‌های تشخیصی. به طور کلی، پزشکان با تصویربرداری اشعه ایکس ساده که آن‌ها را قادر به رد کردن مشکلات دیگر مانند عفونت می‌کند، شروع می‌کنند. سپس از سی تی اسکن و MRI برای نمایش سه بعدی استفاده می‌شود. با در نظر گرفتن اطلاعات حاصل از این آزمایشات پزشک می‌تواند فتق دیسک‌ها را تشخیص دهد.

درمان فتق دیسک

درمان غیر جراحی

خبر خوب این است که اکثر موارد فتق دیسک بین مهره ای گردن به عمل جراحی نیاز ندارد. تعدادی از درمان‌های غیر جراحی وجود دارد که می‌تواند به کاهش علائم کمک کند. این موارد عبارتند از:

  • داروهای ضد درد مانند داروهای ضد التهاب که برای کاهش تورم و درد و کاهش اسپاسم عضلات به کار می‌روند.
  • گرم و سرد کردن، به خصوص در طول ۴۸-۲۴ ساعت اول.
  • تمرینات فیزیوتراپی مانند ماساژ ملایم و کشش برای کاهش درد و افزایش انعطاف‌پذیری.

در کنار این درمان‌ها، تیم پزشکی، بیماران را در مورد عوامل خطر ایجاد پوکی استخوان و نحوه جلوگیری از آن و تمرینات مناسب آموزش می‌دهند. این آموزش‌ها می‌تواند در بلند مدت نیز بسیار مفید باشد.

درمان جراحی

اگر اقدامات غیر جراحی جواب ندهد، ممکن است جراحی توصیه شود. دیسککتومی گردن (از جلو) شایع‌ترین روش جراحی برای درمان دیسک‌های آسیب دیده گردن است. هدف این روش کاهش فشار روی ریشه‌های عصبی یا بر روی نخاع با حذف تمام یا بخشی از دیسک آسیب دیده است.

اگر می‌خواهید در مورد جراحی دیسک و مهره گردنی مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |شنبه, سپتامبر 23, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه

مراقبت های بعد از جراحی فیوژن ستون فقرات

طی ده روز اول پس از جراحی فیوژن ستون فقرات ، ریسک ابتلا به عفونت وجود دارد. از جمله نشانه‌های عفونت عبارتند از تب، سرخ شدن نواحی پیرامون زخم، افزایش درد و تغییر میزان درد، ظاهر، رنگ و بوی ترشحات زخم. پس از مشاهده این علایم سریعا باید به پزشک جراح مراجعه کرد. برای پاکیزه نگه داشتن محل جراحی فیوژن ستون فقرات لازم است زخم حداقل یکبار در هفته بوسیله آب و صابون شسته و به آهستگی خشک شود. استفاده از پماد و روغن توصیه نمی‌شود.

همان طور که پس از جراحی فیوژن ستون فقرات ، کمر در حال بهبودی است، توانایی بیمار برای انجام فعالیت‌ها بیشتر می‌شود. دردهای شدید پس از حدود چهار هفته رو به کاهش می‌گذارد. در بعضی افراد ممکن است درد به مدت سه الی شش ماه تداوم یابد. طی دوره نقاهت، استخوان‌های جوش خورده ناحیه کمر شروع به رشد می‌کنند. در این حین لازم است از بلند کردن اشیا، خم شدن یا چرخیدن پرهیز کرد تا از استرس بر ناحیه جوش خوردگی جلوگیری گردد. در مورد بعضی بیماران ممکن است تسمه نگه دارنده کمر تجویز شود تا طی شش هفته الی سه ماه پس از جراحی فیوژن ستون فقرات ، کمر را ثابت نگه دارند.

شش هفته پس از جراحی فیوژن ستون فقرات می‌توان از فیزیوتراپی استفاده کرد. طی فیزیوتراپی همزمان با بهبودی، بر فعالیت‌های بیمار افزوده می‌شود. فیزیوتراپی به بیمار کمک می‌کند تا در روال راه رفتن، نشستن، ایستادن و خوابیدن بهبودی خود را بازیابند. همچنین نحوه ایمن بلند کردن، هل دادن و کشیدن اشیاء نیز لازم است در نظر گرفته شود.

پس از بهبودی بیماران حتی می‌توانند به فعالیت‌های سخت‌تر مانند شنا بپردازند. اما انجام چنین فعالیت‌هایی نیاز به تمرین‌های خاصی دارد تا ماهیچه‌های نواحی پایین کمر را تقویت کند. بهترین ورزش در دوران نقاهت پس از جراحی فیوژن ستون فقرات راه رفتن است. نه تنها راه رفتن به تقویت ماهیچه‌ها کمک می‌کند، به عملکرد قلب، شش‌ها و سیستم گوارش نیز کمک می‌کند. میزان راه رفتن را می‌توان به تدریج افزایش داد اما به محض ایجاد درد لازم است توقف کرد.

اگر می‌خواهید در مورد جراحی ستون فقرات مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |یکشنبه, سپتامبر 17, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه

روش‌های مختلف پرتودرمانی برای رفع تومور هیپوفیز

در پرتو درمانی از امواج پرانرژی اشعه ایکس یا پرتوهای ذره‌ای (پروتون، نوترون) برای کشتن سلول‌های تومور هیپوفیز استفاده می‌شود. پرتوهای تولید شده در منبع که خارج از بدن قرار دارد، مستقیما بر روی سلول‌های تومور هیپوفیز متمرکز می‌شوند.

زمانی که جراحی کارآمد نباشد، همچنین چنانچه پس از جراحی بخشی از تومور خارج نشده باشد یا بازگشت مجدد داشته باشد یا هنگامی که تومور عوارضی را سبب شود که به وسیله داروها قابل درمان نیستند، پرتودرمانی توصیه می‌شود.

پرتو درمانی اکثرا به وسیله پرتوی ایکس که دارای دوز تابش بالایی است، انجام می‌شود. پیش از آغاز درمان، تیم درمانگر تصاویر MRI از تومور را جهت تعیین اندازه و شکل آن تهیه می‌کنند. این تصاویر برای تعیین دوز، شکل پرتو و زاویه تابش آن ضروری است.

به طور مرسوم پرتو درمانی به صورت مرحله‌ای و به صورت هفته‌ای ۵ جلسه طی ۴ الی ۶ هفته انجام می‌شود. هر جلسه حدود ۱۵ الی ۳۰ دقیقه زمان خواهد برد. در هر جلسه بیمار بر روی یک تخت مناسب قرار می‌گیرد و پرتو به وسیله دستگاه خاصی در زاویه مناسب تابانده می‌شود. این روش درمانی عاری از درد است.

روش پرتودرمانی اگرچه بسیار مفید است، با این حال اشکالاتی نیز دارد از جمله:

  • در این روش درمان به آهستگی انجام می‌شود. ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها زمان نیاز باشد تا رشد تومور هیپوفیز یا ترشح هورمون‌های مازاد، تحت کنترل قرار بگیرد.
  • ممکن است به بافت‌های سالم هیپوفیز در اطراف تومور آسیب وارد شود. گاها، عملکرد مناسب غده هیپوفیز در طی زمان تحلیل خواهد رفت که نیاز به هورمون درمانی خواهد بود.
  • ممکن است به بعضی از بافت‌های سالم مغز در نزدیکی غده هیپوفیز آسیب وارد آید. این امر می‌تواند عملکرد مغز را طی زمان تحت تاثیر قرار دهد.
  • ممکن است عصب بینایی دچار آسیب شود که به اختلالات بینایی منتج خواهد شد.
  • پرتو درمانی ممکن است ریسک ابتلا به تومورهای مغزی را طی زمان افزایش دهد، اگرچه احتمال این ریسک بسیار پایین است.

اشکالات ذکر شده با اصلاح تکنیک بکار رفته در پرتودرمانی و استفاده از روش‌های جدیدتر که امکان تمرکز هرچه بیشتر و دقیق‌تر پرتو بر روی تومور هیپوفیز را فراهم می‌کند، کاهش می‌یابد. از جمله این روش‌ها IMRT، تابش Stereotactic و پرتو درمانی با پروتون هستند.

IMRT

IMRT یک روش توسعه یافته از پرتودرمانی سه بعدی است. تکنیک IMRT از کامپیوتر برای به حرکت درآوردن منبع پرتو در اطراف بیمار استفاده می‌کند. همچنین IMRT امکان تعیین شکل پرتو و هدفمند کردن آن از زوایای مختلف بر روی تومور هیپوفیز را برای پزشک فراهم می‌کند. در روش IMRT میزان شدت پرتو نیز قابل تنظیم است.

پرتودرمانی Stereotactic

در روش پرتودرمانی Stereotactic یک دوز بالا و دقیق از پرتو به ناحیه تومور، در یک مرحله (جراحی پرتویی) یا در چند جلسه (پرتودرمانی)، تابانده می‌شود. روش پرتودرمانی Stereotactic نسبت به روش استاندارد می‌تواند تومور هیپوفیز را بسیار دقیق‌تر مورد هدف قرار دهد و آسیب کمتری به بافت و سلول‌های اطراف وارد کند.

پرتو درمانی با پروتون

در روش پرتو درمانی با پروتون، از یک باریکه پرتوی پروتون به جای اشعه ایکس برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. انرژی اشعه ایکس می‌تواند قبل و پس از برخورد با جسم هدف آزاد شود که این امر می‌تواند به بافت‌های اطراف آسیب وارد کند. در حالی که پروتون آسیب بسیار کمتری به بافت‌های اطراف وارد می‌کند. این ذره پس از گذشت مسافت مشخصی، انرژی خود را آزاد می‌کند و این انرژی فقط توسط سلول‌های هدف دریافت می‌شود. در این روش نیز امکان تمرکز هرچه دقیق‌تر پرتو بر روی تومور هیپوفیز وجود دارد.

اگر می‌خواهید در مورد تومورهای هیپوفیز غیر عملکردی مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |شنبه, سپتامبر 16, 2017|اخبار, بلاگ|1 Comment

آیا دیسک های بیرون زده کمر خود به خود خوب می‌شوند؟

اینکه عوارض دیسک های بیرون زده کمر با گذشت زمان و بدون هیچگونه درمان پزشکی، فروکش می‌کند سخنی درست است. اما آیا این به معنی درمان خودبخودی دیسک است؟ همانند بسیاری از موارد دیگر، جواب به این پاسخ هم نمی‌تواند قطعی باشد. برطرف شدن عوارض جانبی لزوما به معنی درمان خودبخودی دیسک های بیرون زده کمر نیست.

علت ایجاد درد بوسیله دیسک های بیرون زده کمر چیست؟

پس از تخریب دیسک و نشت محتویات ژل مانند آن، این محتویات می‌تواند به اعصاب پیرامون فشار وارد کرده و منجر به درد شوند. همچنین این درد می‌تواند در نتیجه به وجود آمدن التهاب در اعصاب پیرامون، ایجاد شود.

چگونه دیسک های بیرون زده کمر می‌توانند به خودی خود بهتر شوند؟

سه روش اصلی برای بهبود و کاهش عوارض و دردهای ناشی از دیسک های بیرون زده کمر پیشنهاد شده است:

  • پاسخ‌های ایمنی بدن: پس از نشت محتویات دیسک که حاوی پروتئین است، این پروتئین‌ها بوسیله سیستم ایمنی به عنوان مواد خارجی تشخیص داده شده و مورد حمله قرار می‌گیرند که این فرآیند منجر به کم شدن حجم محتویات دیسک و حذف پروتئین‌های تشدید کننده التهاب می‌شود.
  • جذب آب: محتویات بیرون زده دیسک حاوی آب است. با گذشت زمان این آب توسط بدن جذب شده و این حجم محتویات را کاهش داده و از اثر آن بر اعصاب پیرامون می‌کاهد.
  • حرکات مکانیکی طبیعی دیسک: حرکات کششی دیسک ممکن است سبب حرکت محتویات بیرون زده به سمت داخل شده و آن‌ها را از پیرامون اعصاب دور می‌کند.

هر یک از فرآیندهای فوق سبب کاهش اندازه و حجم محتویات بیرون زده دیسک شده و به این طریق از فشار وارده بر اعصاب یا از التهابات ناشی از آن‌ها می‌کاهد به گونه‌ای که درد ناشی از آن فروکش می‌کند. اما در هر یک از حالات فوق همچنان پارگی دیسک پابرجاست و درمان صورت نگرفته است.

لذا در مورد دیسک های بیرون زده کمر مهمتر از درمان خودبخودی، نحوه تمرکز بر روی تیمار و کنترل عوارض است.

اگر می‌خواهید در مورد جراحی دیسک و مهره توراسیک مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |چهار شنبه, سپتامبر 13, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه

علت بیماری هیدروسفالی چیست؟

بیماری هیدروسفالی به حالتی گفته می‌شود که آب (مایع) در جمجمه جمع شده به گونه‌ای که سبب تورم مغز می‌گردد. این انباشتگی آب می‌تواند سبب آسیب به مغز شود. آسیب‌های فیزیکی، تکاملی و اختلالات فکری از این جمله هستند. لذا این بیماری پیش از ایجاد مشکلات جدی نیاز به درمان دارد. بیماری هیدروسفالی عمدتا در کودکان و افراد مسن، بالای 60 سال، رخ می‌دهد. اما افراد جوان و میانسال هم ممکن است دچار شوند.

نشانه‌های بیماری هیدروسفالی

از جمله نشانه‌ها در نوزادان عبارتند از:

  • افزایش سریع حجم سر
  • ثابت شدن چشم‌ها به سمت پایین
  • ایجاد نقاطی نرم در سطح جمجمه
  • تشنج، استفراغ، نق نق زیاد
  • خواب بیش از حد
  • میل کم به غذا
  • حجم و قدرت کم ماهیچه

از جمله نشانه‌ها در کودکان عبارتند از:

  • تغییر در ساختار صورت
  • تغییر خلق و خو
  • لوچ شدن چشم‌ها
  • سردرد
  • تاخیر در رشد
  • اسپاسم عضلات
  • عدم کنترل ادرار، عدم کنترل تعادل
  • بزرگی غیر طبیعی سر

از جمله نشانه‌ها در بزرگسالان عبارتند از:

  • سردردهای مزمن
  • اختلالات روانی، کاهش حافظه
  • عدم کنترل ادرار و مدفوع
  • تغییر در شیوه راه رفتن

چه عواملی باعث ایجاد بیماری هیدروسفالی می‌شوند؟

در حالت عادی مایع مغزی نخاعی در سراسر مغز و نخاع در جریان است. در شرایطی خاص، مقدار این مایع در مغز افزایش می‌یابد نظیر:

  • ایجاد انسداد در مسیر جریان مایع مغزی نخاعی
  • کاهش توانایی رگ‌های خونی برای جذب آن
  • تولید بیش از اندازه توسط مغز

افزایش بیش از حد این مایع سبب افزایش فشار در مغز شده که سبب تورم و آسیب به مغز می‌شود. در مواردی، بیماری هیدروسفالی پیش از تولد نوزاد ایجاد می‌شود که این می‌تواند به علت موارد زیر باشد:

  • نقص مادرزادی که طی آن ستون فقرات بسته نشده باشد
  • ناهنجاری ژنتیکی
  • عفونت‌هایی که طی بارداری ایجاد شده است نظیر سرخچه

هیدروسفالی در نوزادان تازه متولد شده یا کودکان می‌تواند به علت موارد زیر ایجاد شود:

  • عفونت سیستم عصبی مرکزی مانند مننژیت مخصوصا در نوزادان
  • خونریزی مغزی حین یا کمی پس از زایمان مخصوصا در نوزادان نارس
  • آسیب‌های وارده قبل، حین و بعد از زایمان
  • سرماخوردگی
  • تومورهای سیستم عصبی مرکزی

وقتی بیماری هیدروسفالی در بزرگسالان رخ می‌دهد، مقدار مایع مغزی نخاعی در مغز افزایش می‌یابد بدون اینکه فشار مغز چندان تغییر کند. اما همچنان مغز متورم شده و عملکرد آن مختل خواهد شد. در بزرگسالان بیماری هیدروسفالی عمدتا در نتیجه انسداد مسیر گردش مایع مغزی نخاعی ایجاد می‌شود. از جمله عواملی که ریسک هیدروسفالی در بزرگسالان را افزایش می‌دهند عبارتند از:

  • عفونت در مغز مانند مننژیت
  • صدمه به سر
  • خونریزی از رگ‌های مغزی
  • جراحی‌های مغزی

کاهش ریسک ابتلا به بیماری هیدروسفالی

اگرچه نمی‌توان جلوی هیدروسفالی را گرفت، اما می‌توان ریسک ابتلا به آن را کاهش داد. مراقبت‌های لازم طی دوران بارداری را باید به طور جدی‌تر مورد توجه قرار داد. عدم توجه به این مراقبت‌ها شانس تولد نوزاد نارس و متعاقب آن ابتلا به هیدروسفالی را افزایش می‌دهد. انجام واکسیناسیون از ابتلا به بیماری‌های مختلف و عفونت‌ها جلوگیری خواهد کرد. غربالگری و انجام آزمایش‌های دوره‌ای می‌تواند به تشخیص به موقع و درمان بیماری و عفونت‌های ایجاد کننده هیدروسفالی کمک کند.

استفاده از کلاه ایمنی حین فعالیت‌های پرخطر مانند دوچرخه سواری از خطر آسیب به سر می‌کاهد، همچنین استفاده از کمربند ایمنی حین رانندگی.

اگر می‌خواهید در مورد هیدروسفالی مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |یکشنبه, سپتامبر 10, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه