بلاگ

/بلاگ

پرهیز از چیزهایی که باعث تشنج می‌شود

پیشگیری از تشنج

تشنج می‌تواند به علل مختلفی ایجاد شود که اغلب قابل پیشگیری هستند. یکی از مهمترین دلایل تشنج ابتلا به صرع است. همچنین تب، جراحت‌های مغزی ناشی از تصادف و هر چیز دیگری که الگوی نرمال فعالیت مغز را تغییر دهد می‌تواند سبب تشنج شود. این اتفاق می‌تواند ترسناک باشد مخصوصا زمانی که علت آن نامشخص باشد.

تشنج ناشی از صرع با تغییر عادات روزانه در ارتباط است. از جمله رفتارها یا فاکتورهایی که می‌تواند منجر به این تشنج شود عبارتند از:

  • استرس، نگرانی یا سایر علل عاطفی و روحی
  • مصرف الکل یا مواد مخدر یا پروسه ترک الکل و مخدر
  • تغییر برنامه خواب، احساس خستگی شدید یا کم خوابی شدید
  • مصرف داروهای خاص، تغییر دارویی یا عدم مصرف دوز مناسب داروهای ضد تشنج
  • عواملی که باعث تحریک و تهییج بیش از اندازه حواس شود مانند نور شدید و خیره کننده، مشاهده تلویزیون، بازی‌های کامپیوتری یا کار با کامپیوتر
  • تغییرات هورمونی در زنان مخصوصا در دوره بارداری یا قاعدگی
  • فشارهای فکری برای مثال تمرکز بیش از حد برای حل یک مساله مشکل
  • در مواردی که فرد مبتلا به دیابت باشد، افت شدید قند نیز می‌تواند سبب تشنج شود. لذا کنترل دیابت و مصرف مواد غذایی مناسب می‌تواند به پیشگیری از این نوع تشنج کمک کند.

مصرف ویتامین‌های خاص مانند B6، E و D نیز می‌تواند به کاهش دفعات آن کمک کند. همچنین مصرف غذاها با میزان پروتئین و کربوهیدرات کم که به نام رژیم غذایی ketogenic شناخته می‌شود نیز می‌تواند به کاهش این عارضه کمک کند.

در بسیاری از افراد حدود 20 دقیقه پیش از تشنج علائم و نشانه‌هایی بروز می‌کند مانند استشمام بوی غیر عادی، مشاهده نورهای عجیب یا دید تار. شناخت این نشانه‌ها می‌تواند به کنترل و پیشگیری از تشنج کمک کند.

اگر می‌خواهید در مورد کمک‌های اولیه در افراد مبتلا به تشنج مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |چهار شنبه, نوامبر 29, 2017|دسته‌بندی نشده|بدون دیدگاه

اصول برخورد با بیماران تشنجی

کارهایی که در برخورد با بیماران تشنجی باید انجام دهید

چنانچه با بیماران تشنجی مواجه شدید اولین قدم حفظ آرامش است. اگرچه به نظر می‌رسد مدت تشنج طولانی است اما در حقیقت معمولا بیشتر از 60 تا 90 ثانیه ادامه نخواهد داشت. هنگام تشنج زمان را نگه دارید. چنانچه بیمار باردار باشد یا اگر تشنج بیش از 5 دقیقه ادامه داشته باشد سریعا با اورژانس تماس گرفته شود. تشنج بطور موقت با کنترل عضلات، حرکات، گفتار، دیدار و غیره تداخل می‌کند. در اثر تشنج کل بدن ممکن است دچار لرزش شدید شود و بیماران تشنجی هوشیاری خود را از دست دهند.
بیماران تشنجی بر حسب شدت تشنج بطور متفاوت تحت تاثیر قرار می‌گیرند. اگرچه ممکن است حضور شما اطراف بیماران تشنجی حین حادثه بی‌فایده بنظر برسد اما می‌توان با رعات نکاتی به این افراد کمک کرد:
• در مرحله اول بیماران تشنجی را از آسیب و جراحت محافظت کنید. اگر خطر افتادن وجود دارد وی را محافظت کرده و به آرامی بیمار را به سطح هموار هدایت کنید. اسباب و وسایلی را که ممکن است در اثر برخورد منجر به جراحت شوند از اطراف بیماران تشنجی دور کنید. چنانچه بیمار دچار تشنج شده باشد و شما سر رسیده‌اید، بیمار را در وضعیتی قرار دهید (به پهلو) که مایعات خروجی از دهان به سمت بیرون جریان یابد تا مانع خفگی شود. اما باید توجه داشت که این کار را بدون اعمال فشار و به آرامی انجام دهید. لباس‌های تنگ را به آرامی باز کنید و زیر سر بیمار بالش قرار دهید.
• در حین تشنج از اعمال هر گونه فشار و نیرو بر بیمار تشنجی پرهیز کنید. از فرو کردن انگشت در دهان بیمار حین تشنج باید پرهیز کرد.
• بیماری که دچار تشنج شده را به زور به سمت پایین نگه ندارید چرا که باعث آسیب به فرد خواهد شد.

کمک رسانی پس از تشنج

• بیمار را از نظر ایجاد جراحت و آسیب چک کنید.
• چنانچه فرد در نفس کشیدن مشکل داشت با احتیاط از انگشت برای تمیز کردن دهانش استفاده کنید. در صورتی که این کار فایده‌ای نداشت با اورژانس تماس بگیرید.
• لباس‌های تنگ را از اطراف گردن باز کنید.
• اطراف بیمار را امن کنید و به وی اجازه استراحت دهید.
• تا زمانی که بیمار تشنجی بطور کامل هوشیار نشده است به وی نوشیدنی یا خوراکی ندهید.
• تا زمان بازگشت هوشیاری کامل در کنار بیمار تشنجی بمانید. اکثر افراد پس از تشنج احساس خواب آلودگی کرده و گیج هستند.

به عنوان کسی که ناظر تشنج بوده مشاهدات شما می‌تواند به تصمیم پزشک جهت انتخاب درمان مناسب کمک کند. لذا سعی کنید در حین برخورد با بیماران تشنجی موارد زیر را یادداشت کرده و بخاطر بسپارید:

• نحوه حرکات بدن فرد بیمار حین تشنج
• مدت زمان تشنج
• نحوه رفتار و حرکات بیمار پیش از آغاز تشنج
• حالت و نحوه عمل بیمار بلافاصله پس از اتمام تشنج
• اینکه آیا در اثر تشنج آسیبی به بیمار وارد شده یا خیر

در موارد زیر بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید:

• در اثر تشنج، تنفس بیمار بیش از 30 ثانیه متوقف شود. پس از تماس با اورژانس احیای تنفسی را آغاز کنید.
• تشنج بیش از 5 دقیقه ادامه یابد.
• بیمار باردار باشد.
• بیش از یک حمله تشنجی طی 24 ساعت رخ دهد.
• پس از یک ساعت از اتمام تشنج فرد همچنان بخوبی هوشیار نشده باشد.
• فرد مبتلا به یک اختلال جدید شده باشد مانند اختلال در راه رفتن، صحبت کردن و فکر کردن.
• بیمار دچار تب شود.
• تشنج پس از حادثه یا سردرد شدید ایجاد شود.
• تشنج پس از آسیب دیدگی سر ایجاد شود.
• تشنج در بیمار مبتلا به دیابت. افت شدید قند یا افزایش بیش از حد قند باعث تشنج در افراد دیابتی می‌شود.
• تشنجی که بعد از استشمام دود یا خوردن سم ایجاد شود.
• چنانچه فرد بعد از تشنج احساس درد شدید داشت یا طی 24 ساعت دچار تب گردد.

اگر می‌خواهید در مورد کنترل تشنج با جراحی مغز مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |چهار شنبه, نوامبر 22, 2017|دسته‌بندی نشده|بدون دیدگاه

درد دیسک کمر به چه صورت است؟

درد ناشی از دیسک کمر

عوارض فتق دیسک کمر بسیار گسترده است، شامل دردهای ملایم پشت و باسن تا بی‌حسی و ضعف شدید. در اکثر موارد درد ناشی از دیسک کمر بعد از 6 هفته آرام می‌شود. با این همه، این درد می‌تواند به شدت مانع انجام فعالیت‌های عادی گردد و حتی در بعضی افراد ممکن است مزمن شود.

به طور متداول دیسک کمر در اثر فشار یا ایجاد التهاب در اعصاب مجاور منجر به ایجاد دردهای طولی در امتداد اعصاب می‌شود. فتق دیسک کمر یکی از دلایل رایج سیاتیک (درد پا در امتداد عصب سیاتیک به سمت پشت پا) است.

از جمله مشخصه‌های درد فتق دیسک کمر عبارتند از:

  • درد پا: درد در پا معمولا از درد کمر شدیدتر است.
  • درد عصب: قابل توجه‌ترین عارضه دیسک کمر تحت عنوان درد عصب در پا شناخته شده است. این عارضه بصورت خواب رفتگی، تیر کشیدن یا سوزن شدن بیان می‌شود. بی‌حسی، ضعف و مورمور شدن از جمله عوارض نورولوژیکی دیگر است.
  • متغیر بودن محل عوارض: بر حسب اینکه فتق دیسک در چه ناحیه‌ای از کمر ایجاد شده باشد و بر حسب میزان پارگی دیسک، عوارض و درد ممکن است در نواحی پایین کمر، باسن، جلو یا عقب ران، ساق، پا یا انگشتان و بطور خاص فقط در یک سمت بدن ایجاد شود.
  • افتادگی پا: عوارض نورولوژیک ناشی از فتق دیسک کمر ممکن است باعث عدم توان بلند کردن پا حین راه رفتن یا ایستادن روی پا شود.
  • درد نواحی پایین کمر: درد کمر ممکن است همیشگی نباشد. این درد که کسل کننده است ممکن است همراه با گرفتگی و سفتی باشد. چنانچه فتق دیسک سبب اسپاسم عضلات شود، درد ممکن است پس از یک یا دو روز، با استفاده از کمپرس سرد و گرم، نشستن روی صندلی مناسب یا خوابیدن در ناحیه صاف و قرار دادن بالش در گودی کمر مقداری تسکین یابد.
  • دردی که در اثر حرکت تشدید می‌شود: درد ناشی از دیسک کمر در اثر ایستادن، نشستن یا حتی یک پیاده روی کوتاه نیز تشدید می‌شود. حتی خندیدن و عطسه کردن یا هر نوع حرکت ناگهانی می‌تواند درد آن را تشدید کند.

برای مطالعه مطالب بیش‌تر درباره دیسک کمر می‌توانید روی لینک کلیک کنید.

عوارض خطرناک اما نادر فتق دیسک کمر

عدم توان کنترل مثانه و روده، بی‌حسی کمر و ضعف هر دو پا از جمله نشانه‌های جدی دیسک است. فشار و تورم اعصاب در ریشه ستون فقرات می‌تواند منجر به رعشه یا سایر اختلالات دائمی نیز شود. در چنین شرایطی انجام درمان، آزمایش یا جراحی ضروری است.

عوارض ایجاد شده بر اساس موقعیت دیسک آسیب دیده

مهره‌های L3 و L4: باعث ایجاد رفلکس‌های غیر عادی در آزمایش رفلکس عصب زانو می‌شود.

مهره L5: باعث ایجاد ضعف در حرکت انگشت بزرگ پا و مچ پا می‌شود.

عصب S1: باعث از دست رفتن رفلکس مچ و ضعف حین ایستادن می‌شود.

برای آشنایی با جراحی‌های دیسک و مهره کمری توسط دکتر گیو شریفی روی خدمات کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |شنبه, نوامبر 18, 2017|دسته‌بندی نشده|بدون دیدگاه

از تومورهای مغزی نترسید

نشانه‌های تومور‌های مغزی

بیشتر تومور‌های مغزی احتیاج به مداخله سریع ندارند و فرد تا چند روز می‌تواند پزشک مناسب خود را پیدا کند. نشانه‌های تومور‌های مغزی در فرد می‌تواند سردرد، سرگیجه، تشنج، مشکل در فکر کردن، عدم تمرکز، داشتن ضعف یا مشکل در حفظ تعادل بدن باشد.

عوامل ایجاد کننده تومور‌های مغزی

عوامل ایجاد کننده آن‌ خیلی مشخص نیست. درصد کمی از تومور‌های مغزی مربوط به اختلالات ژنتیکی است و بخشی از آن مربوط به عوامل محیطی چون قرار گرفتن در معرض آلودگی‌های محیطی است. تومور مغزی بیشتر در افراد مسن دیده می‌شود.

برای آشنایی با تومورهای مغزی و روش‌های درمان و تشخیص آنها می‌توانید روی لینک کلیک کنید.

آزمایش‌های مورد نیاز برای بررسی تومور‌های مغزی

بعضی از تومور‌های مغزی در شرایط اورژانسی برای مثال زمانی که فرد دچار تشنج می‌شود، تشخیص داده می‌شود. اگر چه در بیشتر مواقع از طریق معاینات عمومی پزشکی و با علائم معمول‌تر در فرد تشخیص داده می‌شود. در ابتدا معاینات عصبی انجام می‌شود. پزشک به دنبال نشانه‌هایی چون عدم تعادل، تغییر در دید، کاهش شنوایی و اختلالات گفتاری است. پزشک حرکت چشم بیمار و حرکت پا را بررسی می‌کند. سپس از اسکن‌های تصویربرداری استفاده می‌کند. این اسکن‌ها می‌توانند اندازه و محل تومور را نشان دهد و اجازه می‌دهد تا پزشک پیش از تایید پاتولوژیک با بیوپسی بافت مغز، نوع تومور را پیش بینی کند. شایع‌ترین اسکن برای تومورهای مغزی، MRI و سی‌تی اسکن است. گاهی اوقات از fMRI، اسکن PET یا EEG نیز استفاده می‌‌‎شود. تومورهای مغزی نیز مانند دیگر سرطان‌ها با روش‌های درمانی شامل جراحی، پرتو درمانی و شیمی‌درمانی بهبود می‌یابند. درمانی که توسط پزشکان برای بیماران و مبتلایان انتخاب می‌شود بسته به نوع بیماری تغییر می‌کند. در این میان میزان سلامت بیمار و محل بستری شدن وی نیز می‌تواند بر روی روش‌های درمانی به کار برده شده تاثیر بگذارد.

بعد از تشخیص بیماری

بعد از تشخیص بیماری احساس ترس و نگرانی طبیعی است. اگر چه مسئله پیش رو بسیار مهم است اما لازم نیست که خیلی سریع تصمیم بگیرید. به خودتان کمی زمان بدهید. در ابتدا ممکن است بترسید یا آن را انکار کنید اما در نهایت مسئله را خواهید پذیرفت.

اگرچه بیشتر تومور‌های مغزی علائم و نشانه‌های یکسانی دارند ولی همه آن‌ها بدخیم نیستند. برای مثال تومور‌های مغزی مننژیوم (meningioma) از رایج‌ترین تومورهای مغزی است که حدود ۳۰ درصد از آن‌ها را شامل می‌شود. در حقیقت تومور مننژیوم در داخل مغز رشد نمی‌کند بلکه بر روی سطح مغز یا طناب نخاعی ایجاد می‌شود و در نتیجه مغز را فشرده می‌سازد. مننژیوم توموری است که در مننژ بروز می‌کند، مننژ غشاء مغز و نخاع را احاطه می‌کند. تومورهای مغزی مننژیوم غالبا خوش‌خیم هستند این بدین معنی است که سلول‌های توموری در قسمت‌های دیگر بدن پخش نمی‌شود. این تومورها می‌توانند تا حد زیادی رشد کنند بدون آن که برای فرد مشکلی ایجاد کنند. درمان اصلی این تومور‌ها جراحی و برداشتن تومور است. این نوع تومور در مغز پخش نمی‌شود. تشخیص این تومورها برای افراد می‌تواند شوکه کننده و ترسناک باشد به خصوص اگر اندازه‌ آن‌ بزرگ باشد.

برای آشنایی با تومورهای شایع مغزی و تشخیص و درمان آنها توسط دکتر گیو شریفی روی خدمات کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |پنجشنبه, نوامبر 16, 2017|دسته‌بندی نشده|بدون دیدگاه

آیا مدولوبلاستوما درمان دارد؟

مدولوبلاستوما چيست؟

مدولوبلاستوما يك تومور بدخيم (سرطاني) در مغز است که از مخچه كه تعادل بدن را کنترل می‌کند و وظیفه هماهنگي با ديگر بخش‌های پيچيده بدن را به عهده دارد، ايجاد مي‌شود. این بیماری با علائم سردرد و استفراغ شروع می‌شود و معمولا با علائم عدم تعادل و مشكل در بينايي تشخيص داده مي‌شود. حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد تومورهاي مغزي در دوران كودكي از این نوع هستند و این تومور بيشتر در كودكان و نوجوانان تشخيص داده مي‌شود. در حالي كه در اكثر بيماران علت این بیماری ناشناخته است چندين سندروم ژنتیکی نادر وجود دارد كه احتمال پيشرفت مدولوبلاستوما را افزايش مي‌دهد.

تومور نورواکتودرمال اوليه (PNET) چیست؟

مدولوبلاستوما عضو گروهی از تومورهای بزرگتر به نام PNET است. PNET ها زیر میکروسکوپ شباهت‌هایی دارند. اما ویژگی‌های میکروسکوپی، بیولوژیکی و بالینی بیشتر به پزشکان کمک می‌کند تا انواع مختلف PNET ها را تشخیص دهند.

آیا مدولوبلاستوما درمان دارد؟

بسیاری از بیماران مبتلا به این تومور با درمان‌های شدید، بهبود می‌یابند. در بیماران ۳ سال یا بالاتر با خطر متوسط به طوری که تومور به سایر قسمت‌های عصبی مرکزی و بدن منتشر نشده باشد، بیماری با برداشتن تومور توسط عمل جراحی و شیمی درمانی تا بالای ۸۰ درصد قابل درمان است.

در بیماران با خطر بالا (یعنی تومور به سایر قسمت‌های عصبی مرکزی و بدن منتشر شده است یا امکان خارج کردن آن به طور کامل با جراحی مقدور نباشد) امکان درمان وجود دارد، اما میزان بهبودی کمتر است. شیمی‌درمانی در این افراد در دوره‌های طولانی‌تری انجام می‌شود.

نتایج درمان مدولوبلاستوما در کودکان چگونه است؟

نتایج درمان مدولوبلاستوما در کودکان به عوامل زیادی بستگی دارد. این عوامل به سن کودک، محل تومور، میزان پخش‌شدگی و نوع درمان بستگی دارد. نتایج درمان این تومور در کودکان در گروه خطر متوسط بهتر است. به طور کلی اگر کودک در گروه خطر بالا باشد احتمال برگشت بیماری بیشتر است. خطر بازگشت بیماری در دو سال اول بعد از تشخیص بیشتر است. پنج سال بعد از درمان حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد کودکان مبتلا به این تومور درمان می‌شوند. حدود ۲۰ تا ۵۰ درصد از کودکان زیر ۳ سال دچار این تومور، بعد از ۵ سال زنده می‌مانند. شواهد زیادی نشان می‌دهد که بیولوژی تومور بر روی نتایج درمان بسیار تأثیر دارد. برای مثال مدولوبلاستوما دسموپلاستیک در نوزادان نتایج درمان بهتری نسبت به آناپلاستیک ایجاد می‌کند.

درمان این بیماری چگونه است؟

درمان مدولوبلاستوما بیشتر به صورت ترکیبی از درمان‌ها که شامل عمل جراحی، درمان با رادیوتراپی و شیمی درمانی است، انجام می‌شود. معمولا اولین فاز درمان برداشتن کامل تومور است. معمولا بعد از آن اشعه درمانی در کل مغز و چندین ماه شیمی‌درمانی انجام می‌شود. درمان استاندارد برای کودکان کم سن (کودکان کمتر از ۳ سال) جراحی و شیمی درمانی است. استفاده از اشعه درمانی درکودکان زیر ۳ سال قابل بحث است اما در بعضی از کلینیک‌ها از اشعه در بخشی از مغز که تومور وجود دارد استفاده می‌شود.

چه تحقیقاتی بر روی مدولوبلاستوما انجام شده است؟

علاوه بر مطالعات کلینیکی، بر روی این تومور مغزی تحقیقات گسترده‌ای توسط محققان در آزمایشگاه‌ها انجام شده است. بسیاری از ناهنجاری‌های ژنتیکی توسط محققین تشخیص داده و شناسایی شده است که می‌تواند رفتار تومور را پیش بینی کند.

برای آشنایی با تومورهای شایع مغزی و تشخیص و درمان آنها توسط دکتر گیو شریفی روی خدمات کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |سه شنبه, نوامبر 14, 2017|اخبار, اخبار, اخبار, اخبار, اخبار|8 دیدگاه