اخبار | دکتر گیو شریفی - Page 2
info@gsharifi.com | تلفن مطب و وقت دهی: ۰۲۱۸۸۶۶۴۹۶۳ | ۰۲۱۸۸۶۶۴۹۶۴ | ۰۹۳۵۳۵۱۶۶۲۴

اخبار

/اخبار

روش‌های مختلف پرتودرمانی برای رفع تومور هیپوفیز

در پرتو درمانی از امواج پرانرژی اشعه ایکس یا پرتوهای ذره‌ای (پروتون، نوترون) برای کشتن سلول‌های تومور هیپوفیز استفاده می‌شود. پرتوهای تولید شده در منبع که خارج از بدن قرار دارد، مستقیما بر روی سلول‌های تومور هیپوفیز متمرکز می‌شوند.

زمانی که جراحی کارآمد نباشد، همچنین چنانچه پس از جراحی بخشی از تومور خارج نشده باشد یا بازگشت مجدد داشته باشد یا هنگامی که تومور عوارضی را سبب شود که به وسیله داروها قابل درمان نیستند، پرتودرمانی توصیه می‌شود.

پرتو درمانی اکثرا به وسیله پرتوی ایکس که دارای دوز تابش بالایی است، انجام می‌شود. پیش از آغاز درمان، تیم درمانگر تصاویر MRI از تومور را جهت تعیین اندازه و شکل آن تهیه می‌کنند. این تصاویر برای تعیین دوز، شکل پرتو و زاویه تابش آن ضروری است.

به طور مرسوم پرتو درمانی به صورت مرحله‌ای و به صورت هفته‌ای ۵ جلسه طی ۴ الی ۶ هفته انجام می‌شود. هر جلسه حدود ۱۵ الی ۳۰ دقیقه زمان خواهد برد. در هر جلسه بیمار بر روی یک تخت مناسب قرار می‌گیرد و پرتو به وسیله دستگاه خاصی در زاویه مناسب تابانده می‌شود. این روش درمانی عاری از درد است.

روش پرتودرمانی اگرچه بسیار مفید است، با این حال اشکالاتی نیز دارد از جمله:

  • در این روش درمان به آهستگی انجام می‌شود. ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها زمان نیاز باشد تا رشد تومور هیپوفیز یا ترشح هورمون‌های مازاد، تحت کنترل قرار بگیرد.
  • ممکن است به بافت‌های سالم هیپوفیز در اطراف تومور آسیب وارد شود. گاها، عملکرد مناسب غده هیپوفیز در طی زمان تحلیل خواهد رفت که نیاز به هورمون درمانی خواهد بود.
  • ممکن است به بعضی از بافت‌های سالم مغز در نزدیکی غده هیپوفیز آسیب وارد آید. این امر می‌تواند عملکرد مغز را طی زمان تحت تاثیر قرار دهد.
  • ممکن است عصب بینایی دچار آسیب شود که به اختلالات بینایی منتج خواهد شد.
  • پرتو درمانی ممکن است ریسک ابتلا به تومورهای مغزی را طی زمان افزایش دهد، اگرچه احتمال این ریسک بسیار پایین است.

اشکالات ذکر شده با اصلاح تکنیک بکار رفته در پرتودرمانی و استفاده از روش‌های جدیدتر که امکان تمرکز هرچه بیشتر و دقیق‌تر پرتو بر روی تومور هیپوفیز را فراهم می‌کند، کاهش می‌یابد. از جمله این روش‌ها IMRT، تابش Stereotactic و پرتو درمانی با پروتون هستند.

IMRT

IMRT یک روش توسعه یافته از پرتودرمانی سه بعدی است. تکنیک IMRT از کامپیوتر برای به حرکت درآوردن منبع پرتو در اطراف بیمار استفاده می‌کند. همچنین IMRT امکان تعیین شکل پرتو و هدفمند کردن آن از زوایای مختلف بر روی تومور هیپوفیز را برای پزشک فراهم می‌کند. در روش IMRT میزان شدت پرتو نیز قابل تنظیم است.

پرتودرمانی Stereotactic

در روش پرتودرمانی Stereotactic یک دوز بالا و دقیق از پرتو به ناحیه تومور، در یک مرحله (جراحی پرتویی) یا در چند جلسه (پرتودرمانی)، تابانده می‌شود. روش پرتودرمانی Stereotactic نسبت به روش استاندارد می‌تواند تومور هیپوفیز را بسیار دقیق‌تر مورد هدف قرار دهد و آسیب کمتری به بافت و سلول‌های اطراف وارد کند.

پرتو درمانی با پروتون

در روش پرتو درمانی با پروتون، از یک باریکه پرتوی پروتون به جای اشعه ایکس برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. انرژی اشعه ایکس می‌تواند قبل و پس از برخورد با جسم هدف آزاد شود که این امر می‌تواند به بافت‌های اطراف آسیب وارد کند. در حالی که پروتون آسیب بسیار کمتری به بافت‌های اطراف وارد می‌کند. این ذره پس از گذشت مسافت مشخصی، انرژی خود را آزاد می‌کند و این انرژی فقط توسط سلول‌های هدف دریافت می‌شود. در این روش نیز امکان تمرکز هرچه دقیق‌تر پرتو بر روی تومور هیپوفیز وجود دارد.

اگر می‌خواهید در مورد تومورهای هیپوفیز غیر عملکردی مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |شنبه, سپتامبر 16, 2017|اخبار, بلاگ|1 Comment

آیا دیسک های بیرون زده کمر خود به خود خوب می‌شوند؟

اینکه عوارض دیسک های بیرون زده کمر با گذشت زمان و بدون هیچگونه درمان پزشکی، فروکش می‌کند سخنی درست است. اما آیا این به معنی درمان خودبخودی دیسک است؟ همانند بسیاری از موارد دیگر، جواب به این پاسخ هم نمی‌تواند قطعی باشد. برطرف شدن عوارض جانبی لزوما به معنی درمان خودبخودی دیسک های بیرون زده کمر نیست.

علت ایجاد درد بوسیله دیسک های بیرون زده کمر چیست؟

پس از تخریب دیسک و نشت محتویات ژل مانند آن، این محتویات می‌تواند به اعصاب پیرامون فشار وارد کرده و منجر به درد شوند. همچنین این درد می‌تواند در نتیجه به وجود آمدن التهاب در اعصاب پیرامون، ایجاد شود.

چگونه دیسک های بیرون زده کمر می‌توانند به خودی خود بهتر شوند؟

سه روش اصلی برای بهبود و کاهش عوارض و دردهای ناشی از دیسک های بیرون زده کمر پیشنهاد شده است:

  • پاسخ‌های ایمنی بدن: پس از نشت محتویات دیسک که حاوی پروتئین است، این پروتئین‌ها بوسیله سیستم ایمنی به عنوان مواد خارجی تشخیص داده شده و مورد حمله قرار می‌گیرند که این فرآیند منجر به کم شدن حجم محتویات دیسک و حذف پروتئین‌های تشدید کننده التهاب می‌شود.
  • جذب آب: محتویات بیرون زده دیسک حاوی آب است. با گذشت زمان این آب توسط بدن جذب شده و این حجم محتویات را کاهش داده و از اثر آن بر اعصاب پیرامون می‌کاهد.
  • حرکات مکانیکی طبیعی دیسک: حرکات کششی دیسک ممکن است سبب حرکت محتویات بیرون زده به سمت داخل شده و آن‌ها را از پیرامون اعصاب دور می‌کند.

هر یک از فرآیندهای فوق سبب کاهش اندازه و حجم محتویات بیرون زده دیسک شده و به این طریق از فشار وارده بر اعصاب یا از التهابات ناشی از آن‌ها می‌کاهد به گونه‌ای که درد ناشی از آن فروکش می‌کند. اما در هر یک از حالات فوق همچنان پارگی دیسک پابرجاست و درمان صورت نگرفته است.

لذا در مورد دیسک های بیرون زده کمر مهمتر از درمان خودبخودی، نحوه تمرکز بر روی تیمار و کنترل عوارض است.

اگر می‌خواهید در مورد جراحی دیسک و مهره توراسیک مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |چهار شنبه, سپتامبر 13, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه

علت بیماری هیدروسفالی چیست؟

بیماری هیدروسفالی به حالتی گفته می‌شود که آب (مایع) در جمجمه جمع شده به گونه‌ای که سبب تورم مغز می‌گردد. این انباشتگی آب می‌تواند سبب آسیب به مغز شود. آسیب‌های فیزیکی، تکاملی و اختلالات فکری از این جمله هستند. لذا این بیماری پیش از ایجاد مشکلات جدی نیاز به درمان دارد. بیماری هیدروسفالی عمدتا در کودکان و افراد مسن، بالای 60 سال، رخ می‌دهد. اما افراد جوان و میانسال هم ممکن است دچار شوند.

نشانه‌های بیماری هیدروسفالی

از جمله نشانه‌ها در نوزادان عبارتند از:

  • افزایش سریع حجم سر
  • ثابت شدن چشم‌ها به سمت پایین
  • ایجاد نقاطی نرم در سطح جمجمه
  • تشنج، استفراغ، نق نق زیاد
  • خواب بیش از حد
  • میل کم به غذا
  • حجم و قدرت کم ماهیچه

از جمله نشانه‌ها در کودکان عبارتند از:

  • تغییر در ساختار صورت
  • تغییر خلق و خو
  • لوچ شدن چشم‌ها
  • سردرد
  • تاخیر در رشد
  • اسپاسم عضلات
  • عدم کنترل ادرار، عدم کنترل تعادل
  • بزرگی غیر طبیعی سر

از جمله نشانه‌ها در بزرگسالان عبارتند از:

  • سردردهای مزمن
  • اختلالات روانی، کاهش حافظه
  • عدم کنترل ادرار و مدفوع
  • تغییر در شیوه راه رفتن

چه عواملی باعث ایجاد بیماری هیدروسفالی می‌شوند؟

در حالت عادی مایع مغزی نخاعی در سراسر مغز و نخاع در جریان است. در شرایطی خاص، مقدار این مایع در مغز افزایش می‌یابد نظیر:

  • ایجاد انسداد در مسیر جریان مایع مغزی نخاعی
  • کاهش توانایی رگ‌های خونی برای جذب آن
  • تولید بیش از اندازه توسط مغز

افزایش بیش از حد این مایع سبب افزایش فشار در مغز شده که سبب تورم و آسیب به مغز می‌شود. در مواردی، بیماری هیدروسفالی پیش از تولد نوزاد ایجاد می‌شود که این می‌تواند به علت موارد زیر باشد:

  • نقص مادرزادی که طی آن ستون فقرات بسته نشده باشد
  • ناهنجاری ژنتیکی
  • عفونت‌هایی که طی بارداری ایجاد شده است نظیر سرخچه

هیدروسفالی در نوزادان تازه متولد شده یا کودکان می‌تواند به علت موارد زیر ایجاد شود:

  • عفونت سیستم عصبی مرکزی مانند مننژیت مخصوصا در نوزادان
  • خونریزی مغزی حین یا کمی پس از زایمان مخصوصا در نوزادان نارس
  • آسیب‌های وارده قبل، حین و بعد از زایمان
  • سرماخوردگی
  • تومورهای سیستم عصبی مرکزی

وقتی بیماری هیدروسفالی در بزرگسالان رخ می‌دهد، مقدار مایع مغزی نخاعی در مغز افزایش می‌یابد بدون اینکه فشار مغز چندان تغییر کند. اما همچنان مغز متورم شده و عملکرد آن مختل خواهد شد. در بزرگسالان بیماری هیدروسفالی عمدتا در نتیجه انسداد مسیر گردش مایع مغزی نخاعی ایجاد می‌شود. از جمله عواملی که ریسک هیدروسفالی در بزرگسالان را افزایش می‌دهند عبارتند از:

  • عفونت در مغز مانند مننژیت
  • صدمه به سر
  • خونریزی از رگ‌های مغزی
  • جراحی‌های مغزی

کاهش ریسک ابتلا به بیماری هیدروسفالی

اگرچه نمی‌توان جلوی هیدروسفالی را گرفت، اما می‌توان ریسک ابتلا به آن را کاهش داد. مراقبت‌های لازم طی دوران بارداری را باید به طور جدی‌تر مورد توجه قرار داد. عدم توجه به این مراقبت‌ها شانس تولد نوزاد نارس و متعاقب آن ابتلا به هیدروسفالی را افزایش می‌دهد. انجام واکسیناسیون از ابتلا به بیماری‌های مختلف و عفونت‌ها جلوگیری خواهد کرد. غربالگری و انجام آزمایش‌های دوره‌ای می‌تواند به تشخیص به موقع و درمان بیماری و عفونت‌های ایجاد کننده هیدروسفالی کمک کند.

استفاده از کلاه ایمنی حین فعالیت‌های پرخطر مانند دوچرخه سواری از خطر آسیب به سر می‌کاهد، همچنین استفاده از کمربند ایمنی حین رانندگی.

اگر می‌خواهید در مورد هیدروسفالی مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |یکشنبه, سپتامبر 10, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه

مراقبتهای ضروری بعد از جراحی ستون فقرات

هیچ یک از روش‌های جراحی ستون فقرات عاری از درد نیستند. پس از ترخیص و مراجعت به خانه بطور تدریجی فعالیت‌های روزانه خود را افزایش دهید. افزایش مسافت پیاده‌روی روزانه می‌تواند از شدت درد کاسته و اشتها را بهبود بخشد. حداقل به مدت شش ماه بعد از جراحی ستون فقرات ، خم نشوید یا حول کمر نچرخید و از فعالیت‌های ورزشی سنگین مثل ژیمناستیک و ورزش‌های پر برخورد (فوتبال، بسکتبال و هاکی)، اسکی یا دوچرخه سواری بپرهیزید. در مورد بازگشت به چنین فعالیت‌هایی از جراح خود مشاوره بگیرید. چنانچه طی هفته‌های ابتدایی پس از جراحی ستون فقرات احساس خستگی می‌کنید نگران نباشید. باید به این نکته توجه کنید که جراحی ستون فقرات ، جراحی بزرگی است.

لازم است از بانداژ استریل برای پوشاندن محل جراحی ستون فقرات استفاده کنید. امروزه بخیه‌ها بطور خودبخود جذب می‌شوند با این حال در این مورد از پزشک خود اطلاعات کافی را دریافت کنید.

بسیار مهم است محل جراحت را بطور متوالی هر روز بررسی کرده تا هر گونه نشانه عفونت، تورم، حساسیت، قرمزی، باز شدن زخم، گسترش آن یا خروج ترشحات چرکین مورد بررسی قرار گیرد. در صورت مشاهده هر یک از نشانه‌های ذکر شده لازم است سریعا جراح خود را مطلع کنید.

می‌توان 4 الی 5 روز پس از جراحی ستون فقرات حمام کرد، بدون اینکه نگران خیس شدن بانداژ استریل بود. در مورد استفاده از وان بدلیل اینکه نیاز به خم شدن دارد بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

ممکن است طی یکی دو هفته پس از جراحی ستون فقرات بطور مناسب قادر به خوردن غذا نباشید. خوردن غذای کم اما در تعداد وعده‌های بیشتر می‌تواند به تامین انرژی کافی کمک کند. لازم است وعده‌های غذایی از تمام گروه‌های غذایی بهره‌مند باشد. ممکن است در اثر مصرف مسکن‌ها و بدلیل کاهش فعالیت دچار یبوست شوید، خوردن مواد غذایی غنی از فیبر و حجم زیاد آب و آب‌ میوه می‌تواند به درمان یبوست کمک کند.

اگر می‌خواهید در مورد مراقبت های بعد از عمل توراسیک و کمر مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |چهار شنبه, آگوست 2, 2017|اخبار|بدون دیدگاه

تفاوت سیاتیک با دیسک کمر در چیست؟

سیاتیک دردی است که از اعصاب سیاتیک منشا گرفته و از قسمت پایینی کمر به سمت پایین تا پشت پا امتداد می‌یابد. عوارض سیاتیک عبارتند از احساس سوزش در پا، درد پشت پا هنگام نشستن، ضعف پاها، پرش غیر قابل کنترل پاها و غیره. گاهی اوقات این عوارض ممکن است ناشی از پارگی و نشت محتویات دیسک کمر باشد که ممکن است در اثر جراحت یا تصادف ایجاد شده باشد. با این حال باید توجه داشت سیاتیک و دیسک کمر دو پدیده کاملا متفاوت هستند.

عصب سیاتیک یک عصب بزرگ است به اندازه قطر انگشت کوچک که بطور معمول شامل پنج ریشه عصبی است. این پنج ریشه از نخاع خارج شده و در خارج آن به هم می‌پیوندند تا عصب بزرگ سیاتیک را تشکیل دهند که به سمت پایین و در پاها امتداد می‌یابد. هر وقت عصب سیاتیک تحریک شود درد خاصی در نواحی معینی از پا احساس خواهد شد. این در حالی است که هر وقت که فشار بر اعصاب در مجاورت نخاع در اثر آسیب یا فتق دیسک کمر ایجاد شود، الگوی درد و ظهور فیزیکی آن متفاوت خواهد بود. این تفاوت‌ها معمولا در طی اولین بررسی‌ها مشخص نمی‌شود، این تفاوت‌ها پس از بررسی‌های دقیق تصویربرداری قابل تشخیص خواهد بود. تصویربرداری MRI یکی از روش‌های مناسب برای این منظور بوده چرا که امکان مشاهده تمام استخوان‌ها، لیگامنت‌ها، اعصاب و دیسک‌ها را می‌دهد.

دردهای سیاتیک درمان راحت‌تری دارند و طی مراقبت‌های مناسب، بیمار بسرعت به حالت طبیعی خود بازخواهد گشت. در حالی که فتق دیسک کمر یک عارضه تقریبا دائمی بوده که می‌تواند بطور جدی جنبه‌های مختلف زندگی فرد را درگیر کند و در صورت عدم درمان بسیار دردناک و ناتوان کننده خواهد بود. فتق دیسک کمر در موارد شدید نیاز به جراحی خواهد داشت. دانستن تفاوت این دو عارضه به بیمار .کمک خواهد کرد تا از فشار ناشی از استرس رهایی یابد

اگر می‌خواهید در مورد سرخوردگی مهره های کمری مطالعه کنید روی لینک آن کلیک کنید. همچنین می‌توانید برای مشاوره با ما در تماس باشید.

توسط |یکشنبه, جولای 30, 2017|اخبار, بلاگ|بدون دیدگاه