Project Description

مننژیوما تومورهایی تشکیل شده از سلول های لایه ‌های پوشاننده‌ مغز و نخاع (مننژها) است. مننژیوما از داخل مغز رشد نکرده بلکه بر روی سطح مغز یا طناب نخاعی ایجاد شده و در نتیجه مغز را فشرده می سازد. بیشتر آن‌ها جزء تومورهای خوش خیم محسوب می ‌شوند زیرا بسیار آهسته رشد کرده و پتانسیل کمی برای گسترش و پخش شدن دارند.

با این حال تومورهای مننژیوما می ‌توانند بسیار بزرگ شوند. برای این تومورها قطری به بزرگی ۵ سانتیمتر را نیز می توان انتظار داشت. مننژیوماهایی که به سرعت رشد می کنند و رفتاری سرطان دارند، مننژیومای بی قاعده یا آناپلاستیک نامیده می‌ شوند که خوشبختانه این نوع تومورهای مننژیوما نادر هستند. مننژیوماها ۲۰% تومورهایی که در سر شکل می گیرند و ۱۰% تومورهای نخاعی را تشکیل می ‌دهند. این تومورها بیشتر در افرادی که دارای اختلالات ارثی همچون نروفیبروبلاست نوع دوم هستند، پیش می‌ آید.

بیشتر بیماران مبتلا به مننژیوما، هیچ گونه علائمی را از خود نشان نمی ‌دهند. هر چند در مواردی علائم زیر را می‌ توان مشاهده کرد:

• تشنج.

• اختلالات بینایی: مننژیوما می‌ تواند به شکل جزئی یا کامل دید را (معمولاً در یک چشم) از بین ببرد.

• از دست دادن شنوایی.

• تغییر در نحوه فکر کردن: افرادی که دارای مننژیوماهای بزرگ هستند، تغییرات جزئی را در شخصیت و فکر کردن تجربه می کنند.

• ضعف در دست‌ ها و پاها: بیمار ممکن است وابسته به مکان مننژیوما، از ضعف در دست ها و پاها رنج ببرد.

• سر درد و حالت تهوع: با رشد مننژیوما، اندازه آن بزرگ شده و فشار داخل جمجمه را افزایش می‌ دهد. این امر می‌ تواند موجب سر درد و حالت تهوع شود. همچنین در برخی بیماران، مننژیوما می ‌تواند جریان مایع مغزی – نخاعی را در اطراف مغز و نخاع مسدود کند که منجر به افزایش فشار داخل جمجمه شده و علائم مشابهی را به همراه دارد.

بهترین راه درمان مننژیوما بر اساس اندازه تومور، سرعت رشد آن، مکان قرار گرفتن مننژیوما، سن و وضعیت عمومی سلامت بیمار انتخاب می ‌شود. هنگام انتخاب روش درمان، جراح باید مصالحه ای بین بهبودی بیمار در جهت کاهش علائم در مقابل عوارض جانبی و ریسک ‌های درمان داشته باشد. جهت درمان، مننژیوماها را می توان بر اساس سرعت رشد و احتمال عود مجدد به سه دسته کلی تقسیم کرد:

درجه I یا مننژیومای خوش خیم: مننژیومای خوش خیم، تومورهای با سرعت رشد کم هستند که معمولاً بافت‌ های مغزی اطراف را تحت تأثیر قرار نمی ‌دهند. این درجه شایع ‌ترین نوع بوده و بیش از ۹۰% مننژیوماها را در بر می‌ گیرد. بسیاری از مننژیوماهای خوش خیم نیاز به درمان خاصی ندارند و اگر درمان شوند، باز نمی‌ گردند.

درجه II یا مننژیومای غیر معمول: مننژیومای غیر معمول اغلب نسبت به مننژیومای خوش خیم، سریع ‌تر رشد کرده و احتمال رشد مجدد بیشتری دارد.

درجه III یا آناپلاستیک یا مننژیومای بدخیم: مننژیومای بدخیم نوعی سرطان مغز است که بعد از درمان نیز به احتمال زیاد عود می‌کند. مننژیوماها معمولاً بسیار آهسته رشد کرده و اندازه آن ها بین ۱ تا ۲ میلیمتر در هر سال افزایش می ‌یابد. از این رو، تکرار سالانه ام آر آی (MRI) و نظارت بر رشد تومور در شرایط زیر گزینه‌ مناسبی برای کنترل بیماری است:

• بیماران دارای تومورهای کوچک، متوسط و یا با علائم خفیف

• بیماران مسن همراه با علائم خفیف؛ حتی در مواردی می توان تشنج ها را نیز با دارو کنترل کرد

ویدئو