آیا دیسک های بیرون زده کمر خود به خود خوب می‌شوند؟
اینکه عوارض دیسک های بیرون زده کمر با گذشت زمان و بدون هیچگونه درمان پزشکی، فروکش می‌کند سخنی درست است. اما آیا این به معنی درمان خودبخودی دیسک است؟ همانند بسیاری از موارد دیگر، جواب به این پاسخ هم نمی‌تواند قطعی باشد. برطرف شدن عوارض جانبی لزوما به معنی درمان خودبخودی دیسک های بیرون زده کمر نیست.
علت ایجاد درد بوسیله دیسک های بیرون زده کمر چیست؟
پس از تخریب دیسک و نشت محتویات ژل مانند آن، این محتویات می‌تواند به اعصاب پیرامون فشار وارد کرده و منجر به درد شوند. همچنین این درد می‌تواند در نتیجه به وجود آمدن التهاب در اعصاب پیرامون، ایجاد شود.
چگونه دیسک های بیرون زده کمر می‌توانند به خودی خود بهتر شوند؟
سه روش اصلی برای بهبود و کاهش عوارض و دردهای ناشی از دیسک های بیرون زده کمر پیشنهاد شده است:
- پاسخ‌های ایمنی بدن: پس از نشت محتویات دیسک که حاوی پروتئین است، این پروتئین‌ها بوسیله سیستم ایمنی به عنوان مواد خارجی تشخیص داده شده و مورد حمله قرار می‌گیرند که این فرآیند منجر به کم شدن حجم محتویات دیسک و حذف پروتئین‌های تشدید کننده التهاب می‌شود.
- جذب آب: محتویات بیرون زده دیسک حاوی آب است. با گذشت زمان این آب توسط بدن جذب شده و این حجم محتویات را کاهش داده و از اثر آن بر اعصاب پیرامون می‌کاهد.
- حرکات مکانیکی طبیعی دیسک: حرکات کششی دیسک ممکن است سبب حرکت محتویات بیرون زده به سمت داخل شده و آن‌ها را از پیرامون اعصاب دور می‌کند.
هر یک از فرآیندهای فوق سبب کاهش اندازه و حجم محتویات بیرون زده دیسک شده و به این طریق از فشار وارده بر اعصاب یا از التهابات ناشی از آن‌ها می‌کاهد به گونه‌ای که درد ناشی از آن فروکش می‌کند. اما در هر یک از حالات فوق همچنان پارگی دیسک پابرجاست و درمان صورت نگرفته است.
لذا در مورد دیسک های بیرون زده کمر مهمتر از درمان خودبخودی، نحوه تمرکز بر روی تیمار و کنترل عوارض است.
چه زمانی برای درمان دیسک بیرون‌زده کمر به جراحی نیاز است؟
با وجود اینکه بسیاری از دیسک‌های بیرون‌زده کمر با گذشت زمان و بدون نیاز به جراحی بهبود می‌یابند، در برخی موارد ممکن است درمان جراحی ضروری باشد. تصمیم‌گیری در مورد جراحی به عواملی مانند شدت و مدت علائم، میزان فشار واردشده بر ریشه‌های عصبی، وجود ضعف عضلانی و پاسخ به درمان‌های غیرجراحی بستگی دارد.
در اغلب موارد، به‌ویژه زمانی که علائم بیمار محدود به درد و گزگز اندام تحتانی است و ضعف عصبی پیشرونده وجود ندارد، ابتدا درمان‌های غیرجراحی توصیه می‌شوند. با این حال، اگر درد ناشی از فشار بر عصب شدید و ناتوان‌کننده باشد و با وجود درمان مناسب طی چند هفته تا چند ماه بهبود نیابد، ممکن است جراحی دیسک کمر برای کاهش فشار روی عصب در نظر گرفته شود.
در مقابل، بروز ضعف عضلانی پیشرونده یا علائمی مانند اختلال جدید در کنترل ادرار یا مدفوع، بی‌حسی ناحیه بین پاها و اطراف اندام تناسلی، نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است؛ زیرا ممکن است نشان‌دهنده فشار شدید بر ساختارهای عصبی باشد و در برخی موارد به جراحی اورژانسی نیاز داشته باشد.
بنابراین، این باور که جراحی دیسک کمر همیشه خطرناک است یا باید به هر قیمتی از آن اجتناب کرد، درست نیست؛ همان‌طور که تصور اینکه هر دیسک بیرون‌زده‌ای به جراحی نیاز دارد نیز اشتباه است. تصمیم‌گیری درباره جراحی باید بر اساس علائم بیمار، معاینه و یافته‌های تصویربرداری و با نظر متخصص انجام شود. پیش از تصمیم‌گیری، با باورهای غلط درباره جراحی دیسک کمر آشنا شوید و اجازه ندهید تصورات نادرست بر تصمیم درمانی شما تأثیر بگذارند.
